Τότε ξεκίνησαν όλα.
Κατεβήκαμε έχοντας έναν ως "εχθρό" ,στην πορεία αλλάξανε πολλοί "στρατόπεδα" ,"άνοιξε η όρεξη του κόσμου" για να ψαχτεί και με άλλα θέματα του Συλλόγου όπου βρήκε παπάδες ,η απομυθοποίηση κάποιων προσώπων δεν άρεσε ,η είσοδος νέων στον Παναθηναϊκό επίσης και το ένα έφερνε το άλλο.
Ο Παναθηναϊκός είχε την τύχη να νιώσει εκείνο το μεσημέρι την πίστη που έχουν οι οπαδοί του.
Αυτό δεν άρεσε και σταδιακά τα πάντα γκρεμίζονται στον Σύλλογο..
Πρώτα ο ερασιτέχνης ,μετά το ποδόσφαιρο ,τώρα -πιθανότατα- το μπάσκετ...
Ο κόσμος όμως θα μείνει εδώ και θα συνεχίσει να είναι κοντά στον Σύλλογο.
Για αυτό δεν μετανιώνω στιγμή που βγήκα στους δρόμους εκείνη την μέρα.
Γιατί ήξερα πως για να δω τον Παναθηναϊκό που ονειρεύομαι θα πονέσω ...και τώρα πονάω.
Αλλά θα κερδίσουμε...